مروری بر نقش مدیریت شهری در مقابله با تغییرات اقلیمی

تغییرات اقلیمی در دهه های اخیر از یک دغدغه محیط زیستی به مسئله ای بنیادین در مدیریت شهری تبدیل شده است. شهرها با تولید بیش از ۷۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای و در عین حال تمرکز بالای جمعیت و زیرساخت ها، هم عامل اصلی این بحران و هم آسیب پذیرترین فضاها در برابر پیامدهای آن هستند. پژوهش حاضر با هدف مروری بر نقش مدیریت شهری در مقابله با تغییرات اقلیمی و با استفاده از روش مرور کتابخانه ای (مرور روایتی) بر روی مقالات منتخب از پایگاه های معتبر علمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که مدیریت شهری موثر در برابر تغییرات اقلیمی، مدیریتی است که از الگوی خدماتی و واکنشی به الگوی یکپارچه، داده محور، مشارکتی و تاب آور گذار کند. با این حال، شکاف معناداری میان ظرفیت نظری و عملکرد واقعی وجود دارد: اقدامات سازگاری معمولا از اقدامات کاهش انتشار عقب ترند و این دو حوزه اغلب جداگانه برنامه ریزی می شوند. همچنین نظام های پایش و ارزیابی برای سنجش اثربخشی اقدامات شهری ناکافی اند و ضعف در ادغام سیاست ها، پراکندگی سازمانی، کمبود تامین مالی و نهادینه نشدن نوآوری ها از مهم ترین موانع اجرایی هستند. در مقابل، راهبردهای موثر شامل توسعه زیرساخت های سبز و آبی، به کارگیری شاخص های سنجش، بهبود برنامه ریزی زمین، استفاده هدفمند از فناوری های دیجیتال، و تقویت عدالت اقلیمی و مشارکت اجتماعی است. نتیجه گیری مقاله بر لزوم گذار از رویکردهای بخشی به سوی الگوهای یکپارچه، چندسطحی و مشارکتی تاکید دارد و پیشنهاد می کند که مدیریت شهری باید با تقویت ظرفیت نهادی، هماهنگی بین بخشی، و توجه به عدالت، نقش خود را از متولی خدمات به هماهنگ ساز راهبردهای تعدیل و سازگاری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، مدیریت شهری ، تاب آوری شهری ، سازگاری اقلیمی ، کاهش انتشار.