نقش مدیریت شهری درگردشگری خوراک؛ تبیینی بر بهره مندی از میراث غذایی، بازارهای محلی و ظرفیت های بومی در توسعه اقتصاد گردشگری

گردشگری خوراک یکی از گونه های مهم گردشگری فرهنگی و تجربه محور است که در آن غذا علاوه بر ارزش مصرفی، به عنوان حامل هویت، فرهنگ، تاریخ، دانش بومی و ظرفیت اقتصادی مقصد مورد توجه قرار می گیرد. شهرها به دلیل برخورداری از بازارهای تاریخی، محله های قدیمی، غذاهای سنتی و خیابانی، رستوران های بومی، جشنواره های غذایی، تولیدکنندگان محلی و شبکه های عرضه و مصرف، از ظرفیت بالایی برای توسعه گردشگری خوراک برخوردارند. با این حال، وجود این منابع به خودی خود موجب شکل گیری مقصد گردشگری خوراک نمی شود و تحقق این هدف نیازمند مدیریت یکپارچه، برنامه ریزی فضایی، حفاظت از میراث غذایی، توانمندسازی جامعه محلی، ارتقای زیرساخت ها و ایجاد پیوند میان بازیگران مختلف است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مدیریت شهری در توسعه گردشگری خوراک و ارائه چارچوبی برای بهره گیری از میراث غذایی، بازارهای محلی و ظرفیت های بومی در توسعه اقتصاد گردشگری انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و تحلیل ادبیات نظری مرتبط با گردشگری خوراک، مدیریت شهری، توسعه پایدار، بازآفرینی شهری و اقتصاد محلی است. نتایج نشان می دهد مدیریت شهری می تواند با شناسایی و مستندسازی میراث غذایی، بازآفرینی بازارهای تاریخی، ساماندهی غذاهای خیابانی، حمایت از کسب وکارهای کوچک، طراحی مسیرهای گردشگری خوراک، توسعه رویدادهای غذایی، استفاده از فناوری های دیجیتال، برندسازی مقصد و ایجاد نظام حکمرانی مشارکتی، ظرفیت های پراکنده غذایی را به یک نظام منسجم گردشگری تبدیل کند. همچنین توسعه گردشگری خوراک باید به گونه ای صورت گیرد که منافع اقتصادی آن در جامعه محلی توزیع شده و حفاظت از اصالت فرهنگی و محیط زیست مقصد تضمین شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، گردشگری خوراک ، میراث غذایی ، بازارهای محلی ، اقتصاد گردشگری ، هویت شهری ، توسعه پایدار.