مدیریت شهری در مدیریت پارکینگ و کنترل تقاضای سفر؛ تبیین رویکردی نوین برای کاهش ترافیک

رشد سریع شهرنشینی، افزایش جمعیت کلان شهرها، گسترش مالکیت خودرو، تمرکز فعالیت های اقتصادی و خدماتی در محدوده های مرکزی و افزایش وابستگی شهروندان به خودروهای شخصی، موجب شده است که ترافیک شهری به یکی از مهم ترین چالش های مدیریت شهری تبدیل شود. در این میان، مسئله پارکینگ غالبا به عنوان یک مشکل فیزیکی و ناشی از کمبود فضای توقف خودرو مورد توجه قرار گرفته است؛ در حالی که پارکینگ از منظر مدیریت حمل ونقل، یکی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر تقاضای سفر، انتخاب شیوه جابه جایی، مدت توقف و میزان استفاده از خودرو محسوب می شود. عرضه فراوان و ارزان پارکینگ می تواند انگیزه استفاده از خودروی شخصی را افزایش دهد، در حالی که مدیریت هوشمند ظرفیت، قیمت، زمان توقف و مکان پارک می تواند به عنوان ابزاری برای مدیریت تقاضای سفر عمل کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش مدیریت شهری در مدیریت پارکینگ و کنترل تقاضای سفر و ارائه چارچوبی نوین برای کاهش ترافیک و افزایش کارآمدی حمل ونقل در کلان شهرهاست. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع علمی، اسناد سیاستی و تحلیل تجارب مدیریت پارکینگ و مدیریت تقاضای سفر است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدیریت موفق پارکینگ نیازمند عبور از رویکرد سنتی «افزایش ظرفیت پارکینگ» و حرکت به سوی «مدیریت تقاضای توقف و سفر» است. در این چارچوب، قیمت گذاری هوشمند، مدیریت پارکینگ حاشیه ای، محدودیت مدت توقف، پارک سوار، یکپارچگی پارکینگ با حمل ونقل عمومی، فناوری های هوشمند، مدیریت کاربری زمین، عدالت فضایی و حکمرانی یکپارچه باید به صورت هماهنگ اجرا شوند. بر همین اساس، مقاله مدل «مدیریت یکپارچه هوشمند پارکینگ تقاضای سفر» را پیشنهاد می کند که بر شش محور داده و فناوری، مدیریت عرضه، قیمت گذاری، حمل ونقل عمومی، عدالت اجتماعی و ارزیابی مستمر استوار است. نتایج نشان می دهد که پارکینگ در صورت مدیریت صحیح، می تواند از یک زیرساخت صرفا فیزیکی به یک ابزار راهبردی برای تغییر رفتار سفر، کاهش وابستگی به خودرو، کاهش ترافیک و ارتقای کیفیت زندگی شهری تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، مدیریت پارکینگ ، مدیریت تقاضای سفر ، ترافیک شهری ، پارکینگ هوشمند ، قیمت گذاری پارکینگ ، حمل ونقل پایدار ، کلان شهر.