نقش هوش هیجانی مدیران در ارتقای تاب آوری، امید و خودکارآمدی کارکنان

هوش هیجانی مدیران در سال های اخیر به عنوان یکی از مهم ترین قابلیت های رفتاری و مدیریتی در تبیین کیفیت روابط سازمانی، سلامت روانی کارکنان و پایداری عملکرد آنان مورد توجه قرار گرفته است. در محیط های کاری پرتنش، متغیرهایی مانند تاب آوری، امید و خودکارآمدی کارکنان نقش تعیین کننده ای در حفظ انگیزش، سازگاری با تغییر، مقابله با فشارهای شغلی و استمرار عملکرد اثربخش دارند. بر این اساس، مقاله حاضر با رویکردی مروری به بررسی نقش هوش هیجانی مدیران در ارتقای این سه سازه روان شناختی در کارکنان می پردازد. در این مقاله، هوش هیجانی مدیران به مثابه توانایی ادراک، فهم، تنظیم و به کارگیری هیجان ها در تعاملات فردی و سازمانی تعریف شده و ارتباط آن با ایجاد جو حمایتی، اعتماد بین فردی، انگیزش مثبت و مدیریت سازنده تنش ها تبیین می شود. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد مدیرانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، از طریق همدلی، خودآگاهی، خودتنظیمی، مهارت های اجتماعی و مدیریت روابط، بستر مناسبی برای تقویت احساس توانمندی، شکل گیری نگرش امیدوارانه و افزایش ظرفیت مقابله کارکنان با دشواری ها فراهم می آورند. همچنین، این مدیران می توانند با کاهش فرسودگی روانی، ارتقای امنیت روان شناختی و تقویت حمایت عاطفی در محیط کار، به توسعه سرمایه های روان شناختی کارکنان کمک کنند. جمع بندی این مرور نشان می دهد که هوش هیجانی مدیران نه تنها یک ویژگی فردی، بلکه یک مزیت راهبردی برای سازمان ها محسوب می شود که از طریق آن می توان زمینه رشد منابع انسانی، ارتقای سلامت سازمانی و بهبود پیامدهای عملکردی را فراهم ساخت. ازاین رو، توجه به آموزش و توسعه هوش هیجانی در سطوح مدیریتی، ضرورتی اساسی برای سازمان های امروزی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تاب آوری کارکنان ، امید سازمانی ، خودکارآمدی کارکنان.