مدیریت شهری آینده نگر ؛ ارائه مدل تبدیل سرمایه گذاری های عمرانی به ارزش اقتصادی و گردشگری شهر
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 14
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
TGCE10_104
تاریخ نمایه سازی: 23 شهریور 1405
چکیده مقاله:
مدیریت شهری در دهه های اخیر از یک نظام اجرایی مبتنی بر ارائه خدمات عمومی به یک نظام راهبردی و ارزش آفرین تبدیل شده است؛ نظامی که باید بتواند میان منابع محدود شهری، سرمایه گذاری های عمرانی، کیفیت زندگی، توسعه اقتصادی، ظرفیت های گردشگری و الزامات پایداری ارتباط برقرار کند. در این میان، یکی از چالش های اساسی بسیاری از شهرها، نبود ارتباط موثر میان سرمایه گذاری های عمرانی و ظرفیت های اقتصادی و گردشگری شهر است. بسیاری از پروژه های عمرانی با صرف هزینه های قابل توجه احداث می شوند، اما ارزیابی موفقیت آنها عمدتا به شاخص هایی همچون پیشرفت فیزیکی، زمان اجرا و هزینه ساخت محدود می شود و کمتر مشخص می شود که این پروژه پس از بهره برداری چه میزان گردشگر، فعالیت اقتصادی، اشتغال، ارزش افزوده، سرمایه گذاری خصوصی و درآمد پایدار برای شهر ایجاد خواهد کرد.پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی مفهومی برای تبدیل سرمایه گذاری های عمرانی به ارزش اقتصادی و گردشگری شهر انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و اکتشافی بوده و بر مطالعات کتابخانه ای، بررسی ادبیات مدیریت شهری، گردشگری شهری، زیرساخت، شهر هوشمند، بازآفرینی شهری و سرمایه گذاری پایدار استوار است. نتایج نشان می دهد که برای تحقق ارزش آفرینی، لازم است نگرش سنتی «سرمایه گذاری ساخت بهره برداری» به یک چرخه جدید با عنوان «سرمایه گذاری زیرساخت تجربه جذب گردشگر فعالیت اقتصادی ارزش آفرینی بازگشت سرمایه سرمایه گذاری مجدد» تبدیل شود. شواهد تجربی نیز نشان می دهد که هوشمندسازی شهر می تواند از طریق افزایش سرمایه گذاری گردشگری، کارآفرینی و بهبود بهره وری عملیاتی، درآمد گردشگری و تعداد گردشگران را افزایش دهد. در یک مطالعه بر ۲۹۷ شهر چین طی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۱، ساخت شهر هوشمند با افزایش ۲۴/۳ درصدی درآمد گردشگری و ۱۷/۲ درصدی ورود گردشگران همراه بوده است.مدل پیشنهادی پژوهش بر هشت لایه اصلی شامل آینده نگری شهری، شناسایی دارایی های گردشگری، اولویت بندی سرمایه گذاری عمرانی، توسعه زیرساخت چندمنظوره، هوشمندسازی، مشارکت بخش خصوصی و جامعه محلی، طراحی تجربه گردشگری و سنجش بازده اقتصادی اجتماعی محیط زیستی استوار است. بر اساس این مدل، پروژه عمرانی زمانی به یک دارایی گردشگری تبدیل می شود که علاوه بر رفع نیاز کالبدی، بتواند موجب افزایش حضور گردشگران، افزایش ماندگاری، رونق کسب وکارهای محلی، ایجاد اشتغال، افزایش ارزش مکان و ایجاد درآمد پایدار شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان