نقش برنامه ریزی شهری در کاهش شدت جزایر حرارتی و ارتقای آسایش حرارتی

زمینه و هدف: پدیده جزایر حرارتی شهری به عنوان یکی از چالش های اساسی شهرهای معاصر، پیامدهای گسترده ای بر مصرف انرژی، سلامت عمومی، کیفیت هوا و تاب آوری زیست محیطی دارد. با افزایش بی سابقه جمعیت شهری و تشدید تغییرات اقلیمی، نیاز به راهکارهای موثر و جامع برای کاهش اثرات جزایر حرارتی بیش از پیش احساس می شود. پژوهش حاضر با هدف واکاوی و سنتز راهکارهای کاهش اثرات جزایر حرارتی شهری با تاکید بر رویکردهای نوین و یکپارچه انجام شده است.روش شناسی: این پژوهش به روش مرور نظام مند و با جستجوی جامع در پایگاه های داده معتبر شامل Scopus، Web of Science، ScienceDirect و Google Scholar انجام شد. کلیدواژه های مورد استفاده شامل ترکیبی از واژگان "جزیره حرارتی شهری"، "راهکارهای کاهش"، "زیرساخت سبز"، "مواد با آلبدوی بالا"، "مدلسازی اقلیم شهری" و "عدالت اقلیمی" بودند. معیارهای ورود شامل مطالعات مداخله ای، شبیه سازی و مروری منتشر شده بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ به زبان انگلیسی بودند که به بررسی اثربخشی راهکارهای کاهش جزایر حرارتی پرداخته بودند. یافته ها: مرور نظام مند مطالعات نشان داد که راهکارهای کاهش جزایر حرارتی شهری در چهار دسته اصلی قابل طبقه بندی هستند: زیرساخت سبز و آبی، مواد و سطوح بازتابنده، طراحی و مورفولوژی شهری، و فناوری های نوین مدلسازی و پایش. شواهد کمی نشان می دهد که بام های سبز و نمای سبز معمولا دمای محلی را بین ۱ تا ۴ درجه سانتی گراد کاهش می دهند.نتیجه گیری: کاهش اثرات جزایر حرارتی شهری نیازمند رویکردی یکپارچه، چندسطحی و مبتنی بر زمینه است که ضمن بهره گیری از راهکارهای سنتی مانند توسعه فضای سبز و استفاده از مواد بازتابنده، از فناوری های نوین مدلسازی و پایش برای طراحی مداخلات هدفمند استفاده نماید.

کلیدواژه ها:

جزیره حرارتی شهری ، زیرساخت سبز ، مواد با آلبدوی بالا ، مورفولوژی شهری ، مدلسازی اقلیم شهری.