کاکیستوکراسی و سهم خواهی سیاسی، مطالعه تطبیقی ایران، ونزوئلا و لبنان‎ ‎

کیفیت حکمرانی و کارآمدی نهادهای عمومی تا حد زیادی به معیارهای انتصاب و گزینش کارگزاران وابسته است. یکی از پدیده های آسیب زا در این حوزه، کاکیستوکراسی است؛ وضعیتی که در آن افراد فاقد صلاحیت، به جای نیروهای شایسته، در موقعیت های کلیدی قرار می گیرند. هدف این مقاله، تبیین رابطه میان سهم خواهی سیاسی و شکل گیری کاکیستوکراسی است. پژوهش با رویکردی تحلیلی تطبیقی و با بررسی سه مورد ایران، ونزوئلا و لبنان انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سهم خواهی سیاسی از طریق جایگزینی وفاداری به جای شایستگی، چرخه ای از تضعیف شایسته سالاری، جابه جایی انگیزه ها از خدمت عمومی به منفعت گروهی، گسترش فساد ساختاری، کاهش اعتماد عمومی و افت ظرفیت تصمیم گیری دولت را پدید می آورد. مقایسه سه کشور نیز نشان می دهد که با وجود تفاوت در خاستگاه سهم خواهی، پیامد نهایی آن در هر سه مورد مشابه است: تضعیف کارآمدی دولت و بازتولید حکمرانی غیرشایسته محور.

کلیدواژه ها:

کاکیستوکراسی ، سهم خواهی سیاسی ، شایسته سالاری ، فساد ساختاری ، حکمرانی ، مطالعه تطبیقی