بررسی تطبیقی رویکردهای نوین و سنتی در آموزش دوره ی ابتدایی (مقایسه ی مبانی نظری و کاربرد عملی)

پویایی و شتاب روزافزون تحولات علمی، اجتماعی و فناورانه در دنیای امروز، نظام های آموزشی سراسر جهان را با ضرورت بازنگری بنیادین در الگوها و روش های سنتی روبه رو ساخته است؛ در این میان، دوره ابتدایی به عنوان شالوده اصلی رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان، کانون توجه این تغییرات قرار دارد. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی رویکردهای نوین و سنتی در آموزش دوره ابتدایی و مقایسه همه جانبه مبانی نظری و کاربردهای عملی آن ها در کلاس درس انجام شد تا تفاوت های ساختاری این دو الگو تبیین گردد. روش تحقیق در این مطالعه از نوع کیفی، توصیفی-تحلیلی و اسنادی (کتابخانه ای) بود که طی آن مبانی معرفت شناختی، روش های تدریس، نقش معلم، نقش دانش آموز، محیط کلاس و شیوه های سنجش در هر دو رویکرد با فیش برداری و تحلیل دقیق اسناد، کتب و مقالات معتبر علمی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که رویکرد سنتی با تاکید بر رفتارگرایی، معلم محوری، انتقال یک سویه محتوا و ارزشیابی های کمی پایانی، در پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت و مهارت های حل مسئله کارآمدی اندکی دارد. در مقابل، رویکرد نوین با تکیه بر ساخت گرایی، یادگیری تعاملی، نقش تسهیل گری معلم، بکارگیری فناوری های دیجیتال و ارزشیابی های تکوینی-توصیفی، علاوه بر بهبود یادگیری عمیق در دروس پایه مانند علوم و ریاضی، خودراه بری و انگیزه درونی دانش آموزان را تقویت می کند. نتیجه نهایی حاکی از آن است که گذار موفق از ساختار سنتی به الگوهای نوین، نیازمند تغییر فرهنگ آموزشی، بازطراحی فضای فیزیکی کلاس، اصلاح نظام سنجش به سمت توصیفی و توانمندسازی مستمر و حرفه ای معلمان است‎.‎

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، آموزش نوین ، آموزش سنتی ، یادگیری فعال