تاثیر بازی درمانی خانواده محور بر تنظیم هیجان و پرخاشگری دانش آموزان کم توان ذهنی

بازی درمانی خانواده محور می تواند رویکردی موثر برای بهبود تنظیم هیجان و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان دارای کم توانی ذهنی باشد. هدف این پژوهش، تعیین تاثیر این روش مداخله ای بر این دو متغیر مهم رفتاری و هیجانی است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل خواهد بود. جامعه آماری این پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر دارای کم توانی ذهنی خفیف در شهر ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۶-۱۴۰۵ تشکیل می دهند. از این جامعه، نمونه ای به حجم ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایدهی می شوند . برای گردآوری داده ها، از یک پرسشنامه محقق ساخته استفاده خواهد شد که برای سنجش تنظیم هیجان و پرخاشگری طراحی شده است. روایی محتوایی این پرسشنامه با استفاده از نظر متخصصان حوزه روان شناسی و روان سنجی تایید شده و پایایی آن نیز از طریق روش بازآزمایی با ضریب همبستگی قابل قبولی به دست آمده است. گروه آزمایش تحت ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای بازی درمانی خانواده محور قرار می گیرند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نمی کنند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) انجام خواهد شد. یافته های مورد انتظار نشان می دهد که بازی درمانی خانواده محور به طور معناداری منجر به افزایش توانایی تنظیم هیجان و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل می شود، که این امر نقش حیاتی خانواده را در فرآیند درمان برجسته می سازد .

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، خانواده محور ، تنظیم هیجان ، پرخاشگری ، دانش آموزان کم توان ذهنی