بررسی نقش خودتنظیمی و متغیرهای روانی شناختی مرتبط با آن در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودتنظیمی و متغیرهای روانی‑شناختی مرتبط با آن در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به روش مرور نظامند و تحلیل یافته های پژوهش های پیشین انجام شده است. خودتنظیمی به عنوان یکی از سازه های محوری در نظریه های یادگیری شناختی‑اجتماعی، نقشی تعیین کننده در کیفیت فرایند یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. یافته های پژوهش های بررسی شده نشان می دهد که خودتنظیمی با متغیرهای روانی‑شناختی گوناگونی همچون هوش معنوی، سرسختی روانشناختی، کمال گرایی، خودکارآمدی، انگیزش تحصیلی و باورهای فراشناختی در تعامل است و این متغیرها به طور مستقیم و غیرمستقیم بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر می گذارند. بر اساس یافته ها، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی با هدف تقویت خودتنظیمی و متغیرهای همسو با آن، می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای سلامت روانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مدنظر قرار گیرد. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه همزمان به ابعاد شناختی، انگیزشی و شخصیتی در برنامه ریزی های آموزشی و طراحی مداخلات مدرسه محور تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، پیشرفت تحصیلی ، هوش معنوی ، سرسختی روانشناختی ، کمال گرایی