از شرطی سازی تا ارتباط گرایی: سیر تحول نظریه های یادگیری در بوته نقد

نظریه های یادگیری از بنیادی ترین حوزه های روان شناسی هستند و درک سیر تحول آن ها برای فهم ماهیت یادگیری ضروری است. این مقاله با هدف بررسی تطبیقی انتقادی چهار رویکرد کارکردگرایی، تداعی گرایی، شناخت گرایی و ارتباط گرایی در تبیین فرآیند یادگیری انجام شده است. روش پژوهش، مطالعه مروری تطبیقی با رویکرد تحلیل مفهومی و جستجوی نظام مند در پایگاه های داده معتبر داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد که رویکرد کارکردگرا بر پیامدهای رفتار و تقویت، تداعی گرا بر شکل گیری پیوندهای محرک پاسخ، شناخت گرا بر فرآیندهای ذهنی درونی و بینش، و ارتباط گرایی بر شبکه های دانش و یادگیری توزیع شده تاکید دارد. بااین حال، هر رویکرد با نقدهایی مواجه است؛ کارکردگرایی و تداعی گرایی نقش شناخت را نادیده می گیرند و ارتباط گرایی فاقد پژوهش تجربی کافی است. نتایج نشان می دهد که هیچ نظریه ای به تنهایی نمی تواند تمام ابعاد یادگیری را تبیین کند و رویکرد تلفیقی، چارچوبی جامع تر برای فهم یادگیری در عصر دیجیتال ارائه می دهد

کلیدواژه ها:

نظریه های یادگیری ، کارکردگرایی ، تداعی گرایی ، شناخت گرایی ، ارتباط گرایی‎.‎