بررسی تاثیر مدیریت دانش بر نوآوری با توجه به متغیر میانجی مزیت رقابتی

در عصر حاضر که با عنوان اقتصاد دانش بنیان شناخته می شود، سازمان ها با محیطی به شدت پویا، بی ثبات و به طور فزاینده ای رقابتی مواجه هستند. تحولات پرشتاب تکنولوژیک، تغییرات مستمر در سلیقه مشتریان و جهانی شدن بازارها، «دانش» را به عنوان تنها منبع پایدار و استراتژیک برای حفظ بقا و رشد سازمان ها مطرح کرده است. در چنین فضایی، نوآوری دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی برای تداوم حیات است؛ با این حال، نوآوری در خلا رخ نمی دهد، بلکه محصول فرآیندهای پیچیده ای است که در آن دانش به عنوان سوخت اصلی عمل می کند. مدیریت دانش با شناسایی، ثبت، اشتراک گذاری و بهره برداری از دارایی های دانشی سازمان، بستری را فراهم می آورد که در آن ایده های نوآورانه نه تنها متولد می شوند، بلکه به محصولات و فرآیندهای ارزش آفرین تبدیل می گردند. با این وجود، صرف وجود فرآیندهای مدیریت دانش در سازمان، تضمین کننده نوآوری نیست و شکافی که در بسیاری از سازمان ها مشاهده می شود، ناتوانی در تبدیل این دانش به «مزیت رقابتی» است. مزیت رقابتی به عنوان متغیر میانجی در این پژوهش، نقش پل ارتباطی را ایفا می کند و تبیین می نماید که چگونه مدیریت دانش با ایجاد ارزش افزوده متمایز، ظرفیت سازمان را برای نوآوری ارتقا می دهد؛ به گونه ای که سازمان ها از طریق مدیریت دانش به جایگاه رقابتی بهتری دست می یابند و همین موقعیت ممتاز، بستر و انگیزه لازم برای سرمایه گذاری مستمر در نوآوری را فراهم می آورد. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر مدیریت دانش بر نوآوری با توجه به متغیر میانجی مزیت رقابتی می باشد. پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ نحوه جمع اوری داده ها به صورت توصیفی – پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش یکی از سازمان های فعال در صنعت نفت و گاز کشور به نام جاوید فرایند بوده که نمونه از میان آن انتخاب شده است. بر مبنای مطالعه ادبیات پژوهش، تعدادی فرضیه تدوین گردید. با توزیع و جمع آوری پرسشنامه و تحلیل داده های مربوطه، فرضیه پژوهش تایید شد. در نهایت نیز با توجه به تایید فرضیات، پیشنهاداتی ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

مزیت رقابتی ، مدیریت دانش ، نوآوری ، نفت و گاز