تحلیل استراتژیک جنگ ۱۲ روزه خرداد ۱۴۰۴: آغاز عصر بازدارندگی مستقیم ایران

درگیری ۱۲ روزه ایران و رژیم صهیونیستی که از ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ آغاز شد یکی از بی سابقه ترین بحران های امنیتی منطقه بود. در این نبرد ایران با استفاده از ظرفیت های بازدارندگی نامتقارن شامل توان پهبادی موشکی و بازیگران نیابتی تلاش کرد به حمله نخست اسرائیل پاسخ دهد.با این حال شدت حمله اختلال در سامانه های دفاعی و آسیب پذیری های امنیتی و زیرساختی نشان داد که مدل بازدارندگی نامتقارن دیگر به تنهایی قادر به ایجاد بازدارندگی موثر نیست.این مقاله با تحلیل عملکرد ایران در این درگیری استدلال میکند که سیاست دفاعی کشور نیازمند بازنگری در سطح راهبردی است و عبور از مدل بازدارندگی نا متقارن به سمت بازدارندگی متقارن و ترکیبی یک ضرورت حیاتی برای تامین امنیت ملی در نظم امنیتی جدید منطقه محسوب میشود.یافته های مقاله حاکی از آن است که تنها با ارتقا توان دفاعی هوایی تهاجمی سازی قدرت نظامی و باز تعریف دکترین هسته ای می توان از تکرار چنین آسیب پذیری هایی جلوگیری کرد.

کلیدواژه ها:

بازدارندگی متقارن ، بازدارندگی نا متقارن ، جنگ ۱۲ روزه ، دکترین هسته ای ، ایران ، اسرائیل