بررسی نقش خودپنداره تحصیلی در پیش بینی اضطراب اجتماعی دانش آموزان دوره متوسطه دوم دبیرستان ناحیه ۱ بابل

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودپنداره تحصیلی در پیش بینی اضطراب اجتماعی دانش آموزان دوره متوسطه دوم دبیرستان ناحیه ۱ بابل انجام شد. چارچوب نظری این پژوهش بر اساس مدل های شناختی اضطراب اجتماعی است که بر نقش ارزیابی های منفی از خود در شکل گیری و تداوم اضطراب اجتماعی تاکید دارند و خودپنداره تحصیلی را به عنوان یکی از ابعاد مهم خودپنداره در دوران نوجوانی مدنظر قرار می دهند . جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه دوم این دبیرستان بود و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، حجم نمونه ای برابر با ۵۰ نفر تعیین گردید. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که برای سنجش خودپنداره تحصیلی و اضطراب اجتماعی طراحی شد. روایی این پرسشنامه از طریق روایی صوری و محتوایی با بهره گیری از نظر متخصصان تایید شد و پایایی آن نیز با استفاده از روش آلفای کرونباخ به ترتیب برای مولفه خودپنداره تحصیلی (۰.۸۵) و اضطراب اجتماعی (۰.۸۸) محاسبه گردید که نشان دهنده پایایی مطلوب ابزار است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی برای توصیف متغیرها و از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام برای بررسی رابطه بین متغیرها و پیش بینی اضطراب اجتماعی استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین خودپنداره تحصیلی و اضطراب اجتماعی دانش آموزان رابطه منفی و معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، دانش آموزانی که خودپنداره تحصیلی بالاتری داشتند، سطوح پایین تری از اضطراب اجتماعی را تجربه می کردند. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودپنداره تحصیلی قادر است به طور معناداری و تا اندازه ای، تغییرات مربوط به اضطراب اجتماعی را پیش بینی کند. این یافته با پژوهش های پیشین که نشان داده اند باورهای منفی درباره توانایی های تحصیلی با ترس از ارزیابی منفی در موقعیت های اجتماعی مرتبط است، همسو می باشد . در مجموع، می توان نتیجه گرفت که خودپنداره تحصیلی نقش مهمی در پیش بینی اضطراب اجتماعی دانش آموزان دارد و توجه به ارتقای آن می تواند در کاهش آسیب های روانی-اجتماعی موثر باشد.:

کلیدواژه ها:

خودپنداره تحصیلی ، پیش بینی اضطراب اجتماعی ، دانش آموزان