بازاندیشی در روش های ارزشیابی توصیفی: طراحی الگوی سنجش مبتنی بر بازخورد رشدمدار برای معلمان متوسطه دوم (مدارس ناحیه یک اراک)

ارزشیابی توصیفی با تاکید بر فرایند یادگیری، نیازمند بازخوردهای رشدمدار اثربخش است؛ بااین حال، معلمان متوسطه دوم در کاربست این رویکرد با موانع ساختاری و مهارتی مواجه اند. پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتباریابی الگوی سنجش مبتنی بر بازخورد رشدمدار با رویکردی ترکیبی (اکتشافی-پیمایشی) انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۲۰ معلم ناحیه یک اراک بود که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران برای جوامع محدود، ۱۷۲ نفر برآورد و با روش نمونه گیری سهمیه ای-تصادفی سیستماتیک انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه ی ۴۶ گویه ای محقق ساخته با شش مولفه (بازخورد آینده نگر، خودتنظیمی، بافت محوری، مشارکت فعال اولیا، سواد دیجیتال ارزشیابی، و انعطاف پذیری روش شناختی) بود که روایی آن با تحلیل عاملی اکتشافی و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۹۴/۰ تایید شد. یافته های آزمونt تک نمونه ای نشان داد میانگین نگرش معلمان (۴۵/۳) به طور معناداری بالاتر از حد متوسط است‎ ‎(۰۰۱/۰>‎ p) نتایج تحلیل واریانس نشان داد تفاوت معناداری بین گروه های سنی و جنسیتی وجود دارد. الگوی پیشنهادی با شاخص های برازش‎ ‎(۰۵۸/۰=‎ RMSEA، ۹۶/۰=CFI ) تایید شد. بازخورد رشدمدار زمانی کارآمد است که با توانمندسازی معلمان و مشارکت والدین همراه شود‎.‎

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، بازخورد رشدمدار ، متوسطه دوم ، الگوی سنجش ، توانمندسازی معلمان