بررسی رابطه سبک تدریس معلمان با انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نجف آباد

بررسی رابطه سبک تدریس معلمان با انگیزش تحصیلی دانشآموزان دوره ابتدایی شهر نجف آباد، با هدف تعیین سهم هر یک از سبک های تدریس (مقتدرانه، دموکراتیک و آسانگیر) در پیشبینی انگیزش درونی و بیرونی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان و دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی شهر نجف آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ به تعداد ۱۰۰ معلم و ۲۰۰ دانش آموز بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه برای معلمان ۵۰ نفر و برای دانش آموزان ۶۰ نفر به روش طبقه ای نسبتی تصادفی انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته سبک تدریس (۲۴ گویه) و پرسشنامه محقق ساخته انگیزش تحصیلی (۲۰ گویه) بود که پس از تایید روایی صوری و محتوایی توسط ۱۰ نفر از اساتید روانشناسی تربیتی، روایی سازه از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۸۷ و ۰/۸۴ محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش همزمان با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده گردید. یافته ها نشان داد که بین سبک تدریس دموکراتیک با انگیزش تحصیلی (درونی و بیرونی) رابطه مثبت و معنادار (۰/۵۳=r و ۰/۰۱>p) و بین سبک آسان گیر با انگیزش درونی رابطه منفی و معنادار (۰/۴۱- =r و ۰/۰۱>p) وجود دارد، اما سبک مقتدرانه با انگیزش بیرونی رابطه مثبت ضعیفی نشان داد (۰/۱۸=r و ۰/۰۵>p). نتایج رگرسیون نشان داد که سبک دموکراتیک به تنهایی ۳۴ درصد از واریانس انگیزش درونی و ۲۲ درصد از واریانس انگیزش بیرونی را تبیین میکند. همچنین اثر تعاملی جنسیت دانش آموز و سبک تدریس بر انگیزش معنادار نبود. بر اساس یافته ها، توصیه می شود که معلمان دوره ابتدایی از رویکردهای مشارکتی و حمایتگرانه بیشتر استفاده کنند تا اشتیاق تحصیلی دانش آموزان افزایش یابد و از روش های سختگیرانه یا بیطرفانه پرهیز شود، زیرا این روش ها میتوانند حس خودکارآمدی و تعلق به مدرسه را تضعیف نمایند. محدودیت پژوهش به خودگزارشی بودن پاسخ ها و عدم تعمیم پذیری به سایر مقاطع تحصیلی مربوط بود.واژگان کلیدی:

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، معلمان ، انکیزش تحصیلی ، دانش آموزان ، دوره ابتدایی