تاب آوری روان شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی در مواجهه با بحران های آموزشی و اجتماعی

بحران های آموزشی و اجتماعی می توانند نظم زندگی، احساس امنیت، سلامت روان و روند یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی را با اختلال مواجه سازند. کودکان به دلیل ویژگی های تحولی، محدودیت در مهارت های خودتنظیمی و وابستگی به حمایت بزرگسالان، در برابر پیامدهای این بحران ها آسیب پذیرتر هستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین تاب آوری روان شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی در مواجهه با بحران های آموزشی و اجتماعی، به روش توصیفی تحلیلی و با مرور مبانی نظری و پیشینه پژوهشی انجام شد. یافته ها نشان داد که تاب آوری، ویژگی ای ثابت و ذاتی نیست، بلکه فرآیندی پویا و قابل تقویت است که از تعامل عوامل فردی، خانوادگی، مدرسه ای و اجتماعی شکل می گیرد. مهارت تنظیم هیجان، خودکارآمدی، حل مسئله، امید، انعطاف پذیری و توانایی کمک خواهی از مهم ترین عوامل فردی موثر بر تاب آوری دانش آموزان هستند. همچنین حمایت عاطفی خانواده، رابطه مثبت با معلم، احساس تعلق به مدرسه، ارتباط سازنده با همسالان و دسترسی به خدمات روانی اجتماعی، نقش حفاظتی مهمی در برابر آثار بحران ها دارند. نتایج بیانگر آن است که مدرسه می تواند با آموزش مهارت های اجتماعی و هیجانی، حفظ تداوم یادگیری، شناسایی زودهنگام دانش آموزان آسیب پذیر و تقویت همکاری میان خانواده و مدرسه، ظرفیت تاب آوری کودکان را افزایش دهد. بر این اساس، ایجاد مدارس تاب آور و حمایتگر، راهبردی اساسی برای حفظ سلامت روان، تداوم پیشرفت تحصیلی و سازگاری دانش آموزان در شرایط بحرانی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روان شناختی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، بحران های آموزشی ، بحران های اجتماعی ، حمایت روانی اجتماعی.