اثربخشی روش های تدریس دانش آموزمحور بر مولفه های عاطفی و شناختی یادگیری ریاضی در مدارس متوسطه

تحول در نظام های آموزشی معاصر و گذر از الگوهای سنتی معلم محور به سمت رویکردهای فعال و دانش آموزمحور، یکی از اساسی ترین راهبردهای ارتقای یادگیری در حوزه علوم پایه به ویژه ریاضیات به شمار می رود. آموزش ریاضی در مقطع متوسطه همواره با چالش های پیچیده ای در ابعاد شناختی و عاطفی همراه بوده است که از جمله بارزترین آن ها می توان به افت تحصیلی، ناتوانی در حل مسئله و پدیده هایی نظیر اضطراب ریاضی و نگرش منفی اشاره کرد. هدف از پژوهش مروری حاضر، واکاوی جامع و نظام مند اثربخشی روش های تدریس دانش آموزمحور بر مولفه های عاطفی و شناختی یادگیری ریاضی در دانش آموزان مدارس متوسطه است. در این بررسی تحلیلی، الگوهای گوناگون یادگیری فعال شامل یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر حل مسئله، پرسش و پاسخ تعاملی و داستان سازی ریاضی و پیوند آن ها با متغیرهایی همچون خودکارآمدی، انگیزش، کاهش اضطراب، تسلط مفهومی و استدلال ریاضی مورد مداقه قرار گرفت. یافته های حاصل از سنتز پژوهش های معاصر نشان می دهد که کاربست ساختارهای دانش آموزمحور، از طریق توزیع مسئولیت یادگیری، تقویت تعاملات کلامی همتایان، حساسیت زدایی نظام مند نسبت به ناکامی و تبدیل مفاهیم انتزاعی به موقعیت های عینی، نقشی تعیین کننده در مهار پریشانی تحصیلی ایفا می کند. همچنین این روش ها با فراهم سازی فرصت های خودتنظیمی و تثبیت ساختارهای شناختی، درک عمیق ریاضی و انتقال یادگیری را تسهیل می بخشند. در نهایت، توجه به بسترهای فرهنگی کلاس درس، توسعه حرفه ای معلمان و کاهش اضطراب تدریس در آموزشگران، به عنوان پیش شرط های بنیادین موفقیت این الگوها شناخته شد که ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های درسی دوره متوسطه را دوچندان می سازد.