تاثیر یادگیری مشارکتی بر مهارت های همدلی در کودکان

همدلی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های اجتماعی-هیجانی، نقشی بنیادین در شکل گیری روابط سالم، کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و افزایش سازگاری اجتماعی کودکان ایفا می کند. در سال های اخیر، یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای آموزشی برای پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی در کودکان شناسایی شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و تبیین تاثیر یادگیری مشارکتی بر مهارت های همدلی در کودکان با رویکردی توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که یادگیری مشارکتی از طریق مکانیسم های متعددی بر مهارت های همدلی تاثیر می گذارد: افزایش تعاملات اجتماعی مثبت، تقویت توانایی درک دیدگاه دیگران، توسعه مهارت های ارتباطی و گوش دادن فعال، افزایش حساسیت به نیازها و احساسات دیگران، و ایجاد فرصت برای تمرین رفتارهای حمایت گرانه. همچنین، نظریه ذهن و مهارت های ارتباطی به عنوان متغیرهای واسطه کلیدی در رابطه بین یادگیری مشارکتی و همدلی عمل می کنند. پژوهش ها نشان داده اند که جنسیت و دوره تحصیلی به عنوان متغیرهای تعدیل کننده در این رابطه نقش ایفا می کنند. بر اساس نتایج، یادگیری مشارکتی نه تنها به عنوان یک روش آموزشی، بلکه به عنوان یک راهبرد موثر برای پرورش همدلی و مهارت های اجتماعی-هیجانی در کودکان قابل توجه است.