نقش فناوری در بازسازی الگوهای ارتباطی کلاس درس

کلاس درس به عنوان یک نظام ارتباطی پیچیده، همواره تحت تاثیر فناوری های نوین دستخوش دگرگونی های بنیادین شده است. این مقاله به بررسی نقش فناوری در بازسازی الگوهای ارتباطی کلاس درس می پردازد و استدلال می کند که فناوری نه صرفا به عنوان ابزاری برای تسهیل ارتباطات، بلکه به عنوان عاملی بازساخت دهنده در ماهیت، جهت و کیفیت تعاملات آموزشی عمل می کند. پژوهش حاضر با اتکا بر رویکردی میان رشته ای و با بهره گیری از یافته های پژوهشی معاصر، نشان می دهد که فناوری های آموزشی زمینه ساز گذار از الگوهای ارتباطی عمودی و انتقالی به الگوهای افقی و مشارکتی شده اند. با این حال، این گذار توام با چالش هایی نظیر خطر سلطه ابزارگرایی فناورانه، شکاف دیجیتال و دشواری های تطبیق معلمان با نقش های جدید است. مقاله با معرفی چارچوب تحلیلی ابعاد ارتباطی کلاس درس دیجیتال و بررسی مصادیق عینی بازسازی الگوهای ارتباطی، به این نتیجه می رسد که اثربخشی فناوری در بازسازی ارتباطات کلاسی، بیش از آنکه وابسته به قابلیت های فنی آن باشد، به رویکرد گفتگومحور و نگرش تربیتی معلمان وابسته است و بازسازی اصیل نیازمند بازتعریف نقش معلم، دانش آموز و ماهیت خود دانش است.