تبیین نقش فن آوری های نوین آموزشی در بهینه سازی سنجش تکوینی و ارتقای کیفیت بازخوردهای پداگوژیکی

سنجش و بازخورد پداگوژیکی به عنوان ارکان بنیادین فرآیند یاددهی-یادگیری، نقشی راهبردی در هدایت مسیر تحصیلی، شناسایی کاستی های شناختی و تحریک انگیزش درون زاد فراگیران ایفا می کنند. با این وجود، الگوهای سنجش تراکمی سنت گرا به دلیل ماهیت ایستای مقطعی، دیوان سالاری ساختاری و بازخوردهای تاخیری، از کارآمدی لازم در ارتقای عملکرد تحصیلی برخوردار نیستند. پژوهش مروری-تحلیلی حاضر با هدف واکاوی سازوکارهای تاثیرگذاری فن آوری های نوین بر بهینه سازی کیفیت ارزیابی و بازخورد کلاسی سامان یافته است. سنتز شواهد پژوهشی نشان می دهد که کاربست محیط های یادگیری شبکه ای و سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی زاینده، از طریق خودکارسازی فرآیندها، تولید آزمون های انطباق پذیر و ارائه بازخوردهای برخط، تشخیصی و تفریدیافته، افزون بر ارتقای باورهای خودکارآمدی مربیان، به کاهش معنادار اضافه بار شناختی و تحلیل رفتگی حرفه ای آنان می انجامد. همچنین این بوم سازگان فن آورانه، با تسهیل گذار از سنجش های صوری و نتیجه گرا به ارزیابی های تکوینی و فرآیندمحور، تمرکز و پویایی شناختی فراگیران را تثبیت می نماید. با این حال، موانعی نظیر نارسایی زیرساخت های فیزیکی، تنیدگی فن آورانه مربیان باتجربه، تعارضات برنامه درسی پنهان و موانع بوروکراتیک، اثربخشی این الگوها را تحدید می نماید. بر این اساس، پویایی گروه های آموزشی و توسعه دانش محتوایی-پداگوژیکی فن آورانه معلمان، ضرورتی راهبردی جهت غلبه بر این موانع تلقی می گردد. در برآیند کلی، هم افزایی راهبردهای تلفیقی با فرهنگ سازمانی مبتنی بر تفکر سیستمی و موازین حقوقی-تربیتی اسلام، بستری اصیل جهت پرورش کنشگران خلاق و جامعه پذیر فراهم می آورد.