واکاوی نقش فناوری های آموزشی در مدیریت رفتار کلاسی و بازآفرینی پویایی تعاملات پداگوژیکی

توسعه شتابان فناوری های نوین در بوم سازگان نظام های آموزشی، مولفه های بنیادین مدیریت کلاس و الگوهای تعاملی را با دگردیسی های ساختاری مواجه ساخته است. برقراری توازن میان انتظام محیطی و پویایی مشارکت فراگیران، مستلزم بازشناسی کارکردهای این ابزارهاست. پژوهش مروری-تحلیلی حاضر با هدف واکاوی پیامدهای ادغام فناوری بر تنظیم رفتار کلاسی و ارتقای کیفیت تعاملات بین فردی تدوین شده است. سنتز شواهد پژوهشی نشان می دهد که کاربست هدفمند سخت افزارهای هوشمند، سکوهای یادگیری تلفیقی و راهبردهای بازی وارسازی، از طریق غنی سازی محرک های آموزشی، به ارتقای معنادار «درگیری تحصیلی» می انجامد؛ سازوکاری که با جلوگیری از انقطاع شناختی، به شکل پیشگیرانه از بروز رفتارهای ایذایی و اخلال گرانه ممانعت می کند. افزون بر این، بهره گیری از سامانه های بازخورد فوری و خودکارسازی پایش رفتار، ضمن تعدیل فرسودگی شغلی معلمان، شبکه ارتباطی کلاس را از رویکردهای تک سویه و انتقال محور، به تعاملات چندسویه، هم افزا و یادگیرنده محور سوق می دهد. در برآیند کلی، مهار پیامدهای نامطلوب نظیر پراکندگی شناختی دیجیتال، در گرو توسعه صلاحیت های رهبری فن آورانه معلمان و نهادینه سازی پروتکل های اخلاقی متناسب با اقتضائات بومی نظام تعلیم و تربیت است.