الگوسازی ارتقای شایستگی های اجتماعی دانش آموزان در عصر تغییرات شتابان جهانی و آموزشی
محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی چشم اندازهای نو در علوم انسانی، مدیریت و علوم تربیتی در عصر دیجیتال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 58
فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NPHMES01_125
تاریخ نمایه سازی: 23 شهریور 1405
چکیده مقاله:
در عصر حاضر که تغییرات شتابان جهانی و تحولات گسترده آموزشی سراسر جوامع را تحت تاثیر قرار داده است، ارتقای شایستگی های اجتماعی دانش آموزان به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم و تربیت بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. تغییرات سریع در فناوری، ارتباطات و ساختارهای اجتماعی نیازمند پرورش نسلی است که بتواند با انعطاف پذیری و تاب آوری بالا با چالش های نوظهور روبرو شود. این پژوهش با هدف الگوسازی برای ارتقای این شایستگی ها در محیط های آموزشی انجام شده است. در این مسیر، بررسی ابعاد مختلفی از جمله سلامت سازمانی مدارس، سلامت روان معلمان و دانش آموزان، و همچنین راهکارهای پیشگیری از بروز خشونت در محیط های یادگیری ضروری به نظر می رسد. محیط مدرسه به عنوان یک سازمان اجتماعی پیچیده، نقشی کلیدی در شکل دهی به رفتارهای اجتماعی و رشد شناختی دانش آموزان ایفا می کند. بنابراین، توجه به تعهد سازمانی و رضایت شغلی معلمان، مدیریت کیفیت فراگیر و ایجاد فضای همدلانه در کلاس درس می تواند بستر مناسبی برای پرورش مهارت های ارتباطی و حل تعارض فراهم آورد. از سوی دیگر، بحران های جهانی نظیر همه گیری کووید-۱۹ نشان داد که نظام های آموزشی نیازمند سازگاری سریع با فناوری های نوین و ارائه آموزش های ترکیبی هستند تا فرآیند یادگیری و حمایت های روانی-اجتماعی متوقف نگردد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که برای توسعه شایستگی های اجتماعی، نمی توان تنها به آموزش های مستقیم اکتفا کرد؛ بلکه ایجاد یک اکوسیستم آموزشی سالم، که در آن سلامت روانی کارکنان و دانش آموزان به طور همزمان مورد توجه قرار گیرد، امری حیاتی است. این اکوسیستم با تکیه بر فرهنگ سازمانی قوی، اعتماد متقابل و اخلاق حرفه ای می تواند به کاهش بی تفاوتی سازمانی و افزایش انگیزه تحصیلی منجر شود. در نهایت، الگوی پیشنهادی این پژوهش تاکید دارد که سیاست گذاران و مدیران آموزشی باید با اتخاذ رویکردهای جامع و یکپارچه، مهارت های زندگی و اجتماعی را در بطن برنامه های درسی و فوق برنامه ادغام نمایند تا دانش آموزان برای رویارویی با پیچیدگی های جهان فردا آماده شوند. این امر مستلزم بازنگری در شیوه های ارزیابی عملکرد مدارس و تمرکز بر شاخص های کیفی سلامت اجتماعی و سازمانی است تا بتوان محیطی پویا، امن و الهام بخش برای یادگیری و رشد همه جانبه فراهم آورد.
نویسندگان
شهین مردانی
کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی دانشگاه پیام نور سمیرم آموزگار ابتدایی، ناحیه ۴ اصفهان