تبیین نقش الگوهای آموزشی تلفیقی در بسط عاملیت تحصیلی و راهبردهای خودتنظیمی یادگیرندگان

تحول رویکردهای تربیتی معاصر، جهت گیری نظام های آموزشی را از انتقال ایستا و انفعالی دانش به سوی توسعه یادگیری مادام العمر و توانمندسازی شناختی یادگیرندگان معطوف ساخته است. در این چارچوب، مولفه های «خودراهبری در یادگیری» و «یادگیری خودتنظیم» از بنیادی ترین شاخص های شایستگی تحصیلی و بلوغ فراشناختی به شمار می روند. پژوهش تحلیلی حاضر به بازشناسی سازوکارهایی اختصاص دارد که طی آن، رویکرد آموزش تلفیقی به مثابه بستری ساختاریافته، زمینه بازتوزیع اقتدار آموزشی و تفویض راهبری یادگیری به فراگیران را مهیا می سازد. ترکیب شواهد نظری و تجربی بیانگر آن است که درهم آمیزی تعاملات رودررو با فضاهای منعطف مجازی، یک زیست بوم شناختی اصیل پدید می آورد؛ بستری که امکان درونی سازی راهبردهای پیشرفته ای همچون هدف گزینی هدفمند، ساماندهی زمانی، نظارت فعال بر شناخت و سنجش تاملی عملکرد را تقویت می کند. این الگوی آموزشی با جابه جایی کانون هدایت از معلم محوری به عاملیت یادگیرنده محور، یادگیرندگان را از دریافت کنندگان منفعل اطلاعات به کنشگران خودمختار و تحلیل گران روند یادگیری خویش بدل می سازد. در برآیند کلی، اثربخشی راهبردی محیط های یادگیری تلفیقی نه صرفا متاثر از ابزارهای فن آورانه، بلکه ناشی از ساختار آموزشی هم افزایی است که استقلال شناختی، مسئولیت پذیری تحصیلی و خودآگاهی فراشناختی را به گونه ای درون زاد نهادینه می کند.