سازوکارهای اثرگذاری بازخوردهای پداگوژیک و جهت دهی رفتاری معلمان بر خودگردانی هیجانی و اشتیاق تحصیلی در مقطع ابتدایی

زمینه و هدف: بازخورد آموزشی به عنوان یکی از ارکان بنیادین چرخه یاددهی-یادگیری، نقشی بی بدیل در جهت دهی به انگیزش، کنش ها و احساسات یادگیرندگان ایفا می کند. پژوهش مروری حاضر با هدف واکاوی و تبیین سازوکارهای اثرگذاری بازخوردهای تکلیف محور و جهت دهی های رفتاری معلمان بر ارتقای تنظیم هیجانی و تعمیق مشارکت فعال فراگیران در مقطع ابتدایی انجام شده است.روش شناسی/رویکرد مفهومی: این مطالعه با اتخاذ رویکرد اسنادی و مرور تحلیلی-سنتزی، به بررسی انتقادی پیشینه های پژوهشی و مبانی نظری در قلمرو روان شناسی تربیتی و پداگوژی پرداخته است تا چگونگی تاثیر الگوهای بازخورد کلاسی بر متغیرهای عاطفی و رفتاری کودکان را صورت بندی نماید.یافته ها: تحلیل مستندات علمی آشکار می سازد که ارائه بازخوردهای ساختارمند، سازنده و به هنگام از سوی مربیان، نه تنها ابهامات مرتبط با انتظارات تحصیلی را برطرف می سازد، بلکه با خلق حاشیه ای از امنیت روانی، ظرفیت کودکان را در مدیریت اضطراب و مدیریت هیجانات مثبت افزایش می دهد. تلفیق هوشمندانه هدایت های تکلیف مدار با حمایت های رفتاری، به تقویت باورهای خودکارآمدی و درگیری شناختی دانش آموزان انجامیده و در نتیجه، پویایی و مشارکت کلاسی آنان را به طور چشمگیری ارتقا می بخشد. در این بستر، یادگیرنده از مواجهه با خطا هراسی نداشته و بازخورد را به مثابه فرصتی برای رشد ادراک می کند.نتیجه گیری: بهینه سازی تعاملات کلاسی و رشد همه جانبه دانش آموزان خردسال، نیازمند گذار از ارزشیابی های صرفا نتیجه گرا به سمت بازخوردهای فرآیندمحور و حمایتی است. نتایج این بررسی بر ضرورت توانمندسازی حرفه ای معلمان در طراحی و ارائه بازخوردهای هدفمند پداگوژیک و رفتاری، به عنوان راهبردی استراتژیک برای شکوفایی عاطفی و تحصیلی تاکید می ورزد.