اثربخشی سازماندهی تعاملی کلاس درس بر انگیزش و درگیری شناختی-رفتاری یادگیرندگان متوسطه

سازماندهی تعاملی کلاس درس به عنوان یکی از رویکردهای نوین در فرایند یاددهی–یادگیری، بر ایجاد محیطی پویا، مشارکتی و مبتنی بر تعامل میان معلم و یادگیرندگان و نیز میان خود یادگیرندگان تاکید دارد. هدف مقاله مروری حاضر، بررسی اثربخشی سازماندهی تعاملی کلاس درس بر انگیزش و درگیری شناختی–رفتاری یادگیرندگان دوره متوسطه است. در این مقاله، با مرور و تحلیل یافته های پژوهش های انجام شده، نقش مولفه هایی همچون یادگیری مشارکتی، گفت وگوی کلاسی، فعالیت های گروهی، بازخورد مستمر، فرصت انتخاب و مشارکت فعال یادگیرندگان در بهبود فرایند یادگیری بررسی شده است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که سازماندهی تعاملی کلاس درس می تواند با افزایش احساس تعلق، خودکارآمدی، علاقه و ارزشمندی ادراک شده فعالیت های آموزشی، انگیزش تحصیلی یادگیرندگان را تقویت کند. همچنین، فراهم کردن فرصت برای مشارکت، حل مسئله، بحث و تبادل نظر و انجام فعالیت های هدفمند، موجب افزایش درگیری شناختی و رفتاری یادگیرندگان و کاهش انفعال و بی توجهی در کلاس می شود. با این حال، اثربخشی این رویکرد به عواملی مانند مهارت معلم در مدیریت تعاملات، اندازه کلاس، ویژگی های فردی یادگیرندگان، امکانات آموزشی و فرهنگ مدرسه وابسته است. در مجموع، شواهد موجود از به کارگیری سازماندهی تعاملی به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای انگیزش و درگیری شناختی–رفتاری یادگیرندگان متوسطه حمایت می کند و توجه بیشتر برنامه ریزان آموزشی و معلمان به طراحی محیط های یادگیری تعاملی را ضروری می سازد.