بررسی رابطه بین درگیری تحصیلی دیجیتال و خلاقیت دانش آموزان در محیط های آموزشی مجهز به هوش مصنوعی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان درگیری تحصیلی دیجیتال و خلاقیت دانش آموزان در محیط های آموزشی مجهز به هوش مصنوعی انجام شده است. با گسترش فناوری های هوشمند در مدارس، پرسش اصلی این است که آیا استفاده معلم از ابزارهای هوش مصنوعی در تدریس، از طریق افزایش درگیری تحصیلی دانش آموزان، به تقویت خلاقیت آنان می انجامد یا خیر. چارچوب نظری مقاله بر نظریه حفظ منابع (Conservation of Resources) استوار است که بر اساس آن، افراد هنگام درگیری در فعالیت ها منابع قابل توجهی مصرف می کنند و محیط های حمایتی و منبع غنی، تمایل آنان به سرمایه گذاری در اکتشاف و نوآوری را افزایش می دهند. مرور شواهد تجربی نشان می دهد استفاده از هوش مصنوعی در آموزش، با ارائه بازخورد شخصی سازی شده، محتوای تطبیقی و فعالیت های تعاملی، درگیری رفتاری، هیجانی و شناختی دانش آموزان را ارتقا می دهد و همین درگیری عمیق تر، به عنوان حلقه واسط، خلاقیت را — یعنی توانایی تولید ایده ها و راه حل های نو — تقویت می کند. در مقابل، خطراتی مانند وابستگی مفرط به فناوری و تضعیف تفکر انتقادی نیز شناسایی شده است که ضرورت طراحی هوشمندانه و جهت دار فعالیت های یادگیری را برجسته می سازد. یافته های این مقاله نشان می دهد درگیری تحصیلی دیجیتال نه صرفا پیامد جانبی فناوری، بلکه سازوکار محوری انتقال اثر هوش مصنوعی به خلاقیت دانش آموزان است و سطح سواد هوش مصنوعی معلم، نقش تعدیل کننده مهمی در کیفیت این رابطه دارد. بر این اساس، پیشنهادهایی برای مدارس و معلمان در جهت بهره برداری هوشمندانه از این فناوری ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

درگیری تحصیلی ، درگیری تحصیلی دیجیتال ، خلاقیت دانش آموزان ، محیط های آموزشی ، هوش مصنوعی