واکاوی و تدوین راهکارهای تعامل خانواده و مدرسه در تربیت دینی و رشد اخلاقی دانش آموزان

زمینه و هدف: نظام تعلیم و تربیت در جوامع اسلامی بر پرورش انسان هایی متعهد، اخلاق مدار و برخوردار از بینش عمیق الهی استوار است. تحقق این رسالت خطیر نیازمند هم راستایی و مشارکت فعال ارکان اصلی تربیت، یعنی خانواده به عنوان نخستین بستر جامعه پذیری و مدرسه به عنوان نهاد رسمی آموزشی است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی، تدوین و توسعه راهکارهای عملیاتی جهت ایجاد هم افزایی در تعامل خانه و مدرسه به منظور تعمیق تربیت دینی دانش آموزان انجام شده است.روش شناسی/رویکرد مفهومی: این مطالعه با رویکرد تحلیلی-توثیقی و مرور اسنادی به واکاوی مبانی نظری، دینی، روان شناختی و جامعه شناختی پرداخته تا ابعاد گوناگون تعامل خانه و مدرسه و تاثیر آن بر درونی سازی ارزش های معنوی در فراگیران را تبیین نماید.یافته ها: تحلیل شواهد و ادبیات پژوهشی نشان می دهد که عدم همسویی ارزشی و تربیتی میان محیط خانه و مدرسه، موجب بروز تعارضات شناختی، دوگانگی هویتی و اختلال در درونی سازی باورهای دینی دانش آموزان می شود. یافته ها حاکی از آن است که استقرار شبکه های ارتباطی مستمر، مشارکت دادن والدین در تصمیم گیری های تربیتی، هم راستاسازی برنامه های درسی آشکار و پنهان در هر دو محیط و برگزاری دوره های توانمندسازی مشترک برای اولیا و مربیان، کارآمدترین راهبردهای تحقق این هم افزایی هستند. پیاده سازی این راهکارها با ایجاد یک بستر یکپارچه فرهنگی، آرامش روانی و ثبات هویتی لازم را برای طی کردن مسیر رشد معنوی فراگیران فراهم می سازد.نتیجه گیری: تعمیق تربیت دینی دانش آموزان نیازمند گذار از تعاملات گسسته به سمت هم افزایی ساختاریافته میان خانه و مدرسه است. نتایج این بررسی بر لزوم بازنگری در سیاست های اجرایی انجمن اولیا و مربیان، تدوین بسته های توانمندسازی تربیتی و ایجاد جبهه متحد فرهنگی-تربیتی در نظام آموزش و پرورش تاکید دارد.