تدریس اکتشافی، انگیزه و خودکارآمدی تحصیلی: کاوشی در پیوندهای بنیادین یادگیری

تدریس اکتشافی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، جایگاهی برجسته در گفتمان های تربیتی معاصر یافته است. این مقاله با هدف بررسی نظام مند تاثیر تدریس اکتشافی بر انگیزه و خودکارآمدی تحصیلی فراگیران نگاشته شده است. پرسش اصلی آن است که چگونه رویکرد اکتشافی می تواند به عنوان سازوکاری موثر برای تقویت باورهای انگیزشی و شناختی دانش آموزان عمل کند. یافته های حاصل از مرور پژوهش های تجربی نشان می دهد که تدریس اکتشافی، به ویژه زمانی که با طراحی دقیق و پشتیبانی معلم همراه باشد، به طور معناداری با افزایش انگیزه درونی، خودکارآمدی و خودتنظیمی در یادگیری مرتبط است. بااین حال، اثربخشی این رویکرد مشروط به عواملی چون کیفیت اجرا، باورهای خودکارآمدی معلم و دانش آموز، و نیز آمادگی روانی فراگیران برای پذیرش نقش فعال در فرایند یادگیری است. این مقاله با بهره گیری از چارچوب نظریه خودتعیین گری و نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، تحلیل جامعی از این روابط پیچیده ارائه می دهد و دلالت های عملی برای طراحان آموزشی، معلمان و پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت استخراج می نماید.