رابطه بین عدالت آموزشی و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان

احساس تعلق به مدرسه به عنوان یکی از مولفه های اساسی سلامت روانی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان، همواره مورد توجه پژوهشگران آموزشی بوده است. پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین عدالت آموزشی و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان می پردازد. عدالت آموزشی در این مقاله در سه بعد توزیعی، رویه ای و مراوده ای مورد بررسی قرار می گیرد و تاثیر هر یک بر شکل گیری احساس تعلق تحلیل می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که ادراک دانش آموزان از رفتار عادلانه معلمان، قوی ترین پیش بینی کننده احساس تعلق به مدرسه است و سبک اسنادی دانش آموزان نقش واسطه ای در این رابطه ایفا می کند. همچنین، جو تبعیض آمیز در مدرسه، احساس تعلق را در همه دانش آموزان تضعیف می کند، هرچند این تاثیر برای دانش آموزان اقلیت شدیدتر است. رویکردهای انتقادی به تعلق، بر ماهیت سیاسی و رابطه ای این مفهوم تاکید دارند و نقش ساختارهای نابرابر اجتماعی را در شکل گیری تجربه تعلق یا بیگانگی دانش آموزان برجسته می سازند. در نهایت، مقاله با ارائه پیشنهادهایی برای ارتقای عدالت آموزشی در سطح مدرسه و کلاس درس، بر ضرورت بازاندیشی در رویه های آموزشی و پرورشی به منظور تقویت احساس تعلق در همه دانش آموزان تاکید می کند.