واکاوی اثربخشی مداخله گری هوش هیجانی در ارتقای شایستگی های اجتماعی-ارتباطی و سازگاری رفتاری دانش آموزان

زمینه و هدف: در مواجهه با چالش های روان شناختی و نوپدید جامعه معاصر، توانمندسازی دانش آموزان در شناخت و مدیریت هیجانات، به اولویتی بنیادین در نظام های تربیتی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی جامع اثربخشی آموزش هوش هیجانی بر ارتقای مهارت های اجتماعی، صلاحیت های ارتباطی و تنظیم رفتاری دانش آموزان در محیط های آموزشی صورت گرفته است.روش شناسی/رویکرد مفهومی: این مطالعه با رویکرد مروری نظام مند به تحلیل و سنتز یافته های پژوهشی و مستندات علمی موجود در حوزه روان شناسی تربیتی و مدیریت رفتاری پرداخته تا پیامدهای مداخلات هیجانی را بر رفتارهای فردی و بین فردی فراگیران تبیین نماید.یافته ها: تحلیل شواهد پژوهشی نشان می دهد که آموزش خودمراقبتی، همدلی و تنظیم هیجان، منجر به بهبود تعاملات بین فردی و کاهش چشمگیر تعارضات در مدرسه می شود. تقویت هوش هیجانی به عنوان یک سازوکار محافظتی قدرتمند، ظرفیت سازگاری روان شناختی نوجوانان را در برابر فشارهای محیطی افزایش داده، از بروز رفتارهای پرخطر و وابستگی مفرط به فضاهای مجازی جلوگیری می کند و به ارتقای بهداشت روان می انجامد. علاوه بر این، ادغام این آموزش ها در ساختار برنامه های درسی، افزایش تاب آوری، ارتقای عملکرد تحصیلی و شکل گیری هویت اجتماعی منسجم تر را برای دانش آموزان به همراه دارد.نتیجه گیری: ارتقای هوش هیجانی نقشی تعیین کننده در رشد همه جانبه و متوازن دانش آموزان ایفا می کند. نتایج بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی، تخصیص اعتبارات لازم و اجرای مستمر برنامه های توانمندسازی هیجانی برای دانش آموزان و معلمان تاکید دارد.