نقش مهارت های زندگی در پیشگیری از پرخاشگری و رفتارهای آسیب زا در دانش آموزان ابتدایی

دوران ابتدایی به عنوان حساس ترین مقطع تحول روانی، اجتماعی و اخلاقی کودکان، بستر پایه ریزی رفتارهای انطباقی و الگوهای تعامل بین فردی در سراسر چرخه زندگی است. بروز رفتارهای پرخاشگرانه و گرایش به کنش های آسیب زا در این مقطع تحصیلی می تواند کارکردهای تحصیلی و سلامت روانی فرد را به مخاطره افکند. هدف از پژوهش مروری حاضر، تبیین و تحلیل نظام مند نقش آموزش مهارت های زندگی در پیشگیری از پرخاشگری و رفتارهای پرخطر در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. در این مطالعه، با رویکردی تحلیلی به ترکیب و انسجام بخشی ادبیات نظری و شواهد تجربی پیرامون فرآیندهای مداخله ای پرداخته شده است. نتایج برآمده از تحلیل شواهد نشان می دهد که تسلط بر مهارت های زندگی از طریق توانمندسازی شناختی، ارتقای خودآگاهی، بهبود تنظیم هیجانی و گسترش خودمهارگری نقشی محوری در تعدیل تکانه های خشم ایفا می کند. همچنین تجهیز دانش آموزان به مهارت های ارتباط موثر، همدلی و حل مسئله به شیوه مسالمت آمیز، زمینه ساز کاهش اصطکاک های رفتاری در مدرسه و خنثی سازی طرد همسالان می گردد. در ابعاد درون روانی نیز ارتقای عزت نفس و تفکر نقادانه سدی مستحکم در برابر الگوبرداری های مخرب محیطی و رفتارهای خودآسیب رسان پدید می آورد. بر این اساس، طراحی و ادغام نظام مند برنامه های جامع مهارت های زندگی در بستر برنامه درسی رسمی مدارس ابتدایی و ارتقای شایستگی های حرفه ای معلمان، راهبردی بنیادین و کارآمد برای ایجاد محیط های آموزشی امن و ارتقای بهزیستی کودکان به شمار می رود.