طراحی مدل «استعدادیابی حرکتی» در مدارس: مدیریت داده های بیومکانیکی برای شناسایی نخبگان ورزشی

استعدادیابی حرکتی در مدارس، فرآیندی نظام مند برای شناسایی دانش آموزانی است که از توانایی های حرکتی برتر و پتانسیل لازم برای دستیابی به سطوح بالای عملکرد ورزشی برخوردارند. این مقاله به طراحی مدل استعدادیابی حرکتی در مدارس با تاکید بر مدیریت داده های بیومکانیکی برای شناسایی نخبگان ورزشی می پردازد و ضمن مرور پیشینه تحقیق، شش حوزه کلیدی را مورد تحلیل قرار می دهد: مبانی نظری استعدادیابی حرکتی و نقش مدارس در این فرآیند، مولفه های بیومکانیکی و شاخص های کلیدی شناسایی استعداد، ابزارها و روش های اندازه گیری داده های بیومکانیکی در محیط مدرسه، چارچوب مدیریت داده های بیومکانیکی در مدل استعدادیابی، مدل های ریاضی و هوش مصنوعی در استعدادیابی حرکتی، و چالش های پیاده سازی و ملاحظات اخلاقی. یافته های پژوهش های نظام مند و مطالعات تجربی نشان می دهد که آزمون های حرکتی عمومی مانند آزمون KTK می توانند در فرآیند استعدادیابی نقش مهمی ایفا کنند و سطح هماهنگی حرکتی با عملکرد ورزشی مرتبط است (Vasconcellos et al., ۲۰۲۴). مدل های ریاضی مبتنی بر شاخص های پیکرسنجی، آمادگی جسمانی و مهارت های فنی توانسته اند با دقت قابل قبولی دانش آموزان با استعداد حرکتی بالا را شناسایی کنند (Caporal et al., ۲۰۲۴). مقاله با تاکید بر ضرورت رویکرد چندبعدی و نظام مند در استعدادیابی حرکتی مدارس، تدوین پروتکل های استاندارد اندازه گیری، ایجاد پایگاه های داده یکپارچه و توانمندسازی معلمان تربیت بدنی نتیجه گیری می کند.کلیدواژه ها: استعدادیابی حرکتی، مدیریت داده های بیومکانیکی، نخبگان ورزشی، مدارس