اثر بخشی آموزش خودشفقت ورزی بر عملکرد شغلی و نشاط معلمان ابتدایی شهر چابهار

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر عملکرد شغلی و نشاط معلمان ابتدایی شهرستان چابهار انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، یک پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان رسمی و حق التدریس مدارس ابتدایی شهرستان چابهار در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ به تعداد ۱۱۲۱ نفر بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۰ نفر به روش تصادفی طبقه ای انتخاب و سپس در دو گروه کاملا معادل ۱۵ نفره (آزمایش و کنترل) بر اساس ویژگی های جمعیت شناختی همسان سازی و گمارش شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه عملکرد شغلی میکلسون و اولسون (۲۰۱۹) و پرسشنامه نشاط کارکنان استوهر (۲۰۱۵) بود. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت پروتکل آموزش خودشفقت ورزی (بر اساس مدل گیلبرت، ۲۰۰۶) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که آموزش خودشفقت ورزی بر بهبود عملکرد شغلی معلمان (F=۵۶.۹۶۷,P<۰.۰۰۱F=۵۶.۹۶۷,P<۰.۰۰۱) و نیز بر افزایش نشاط آنان (F=۸۴.۱۹۶,P<۰.۰۰۱F=۸۴.۱۹۶,P<۰.۰۰۱) در مقایسه با گروه کنترل تاثیر معنادار و مثبتی داشته است. به این ترتیب می توان نتیجه گرفت که آموزش خودشفقت ورزی به عنوان یک مداخله موثر می تواند موجب ارتقای عملکرد شغلی و افزایش نشاط روان شناختی معلمان شود و به کارگیری آن در برنامه های توانمندسازی و بهزیستی معلمان توصیه می شود.واژگان کلیدی: خودشفقت ورزی، عملکرد شغلی، نشاط، معلمان ابتدایی.