بررسی تطبیقی نقش فناوری های نوین در آموزش سنتی و مدرن طراحی و دوخت

پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی نقش فناوری های نوین در آموزش سنتی و مدرن طراحی و دوخت و ارائه الگویی برای تلفیق بهینه این دو رویکرد انجام شده است. صنعت مد و پوشاک با نفوذ شتابان فناوری های دیجیتال از جمله نرم افزارهای طراحی سه بعدی، الگوسازی پارامتریک و شبیه سازی مجازی، دستخوش تحولی بنیادین شده است که ضرورت بازنگری در رویکردهای آموزش طراحی و دوخت را اجتناب ناپذیر ساخته است. این پژوهش با روش کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۴ انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که روش های سنتی با تاکید بر مهارت های دستی، درک ملموس از فرم، ساختار و رفتار پارچه را برای هنرجویان فراهم می کنند و نقش بسزایی در پرورش خلاقیت و دقت دارند، در حالی که فناوری های نوین با ارائه سرعت، دقت بالا، قابلیت ویرایش آسان و کاهش هزینه های نمونه سازی، مزایای قابل توجهی در فرایند طراحی و تولید ارائه می دهند. نتایج نشان می دهد که هنرآموز در این رویکرد ترکیبی، نقش تسهیل گر یادگیری را ایفا می کند و وظیفه اصلی او کمک به هنرجویان برای درک نقاط قوت و ضعف هر دو رویکرد و به کارگیری هم زمان آن هاست.واژگان کلیدی: آموزش طراحی و دوخت، فناوری های نوین، روش های سنتی، آموزش ترکیبی، طراحی دیجیتال