تحلیل ظرفیت هوش مصنوعی در تحول و ارتقای کیفیت تدریس معلمان

گسترش هوش مصنوعی در سال های اخیر، زمینه های تازه ای برای بازنگری در شیوه های برنامه ریزی، اجرا و ارزشیابی تدریس فراهم کرده است. هدف این مقاله، تحلیل ظرفیت های هوش مصنوعی برای ارتقای کیفیت تدریس معلمان و تبیین الزامات استفاده موثر از آن در نظام آموزش وپرورش است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه اسناد، منابع علمی و پژوهش های مرتبط انجام شده است. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی می تواند در طراحی محتوای آموزشی، شخصی سازی فعالیت های یادگیری، تولید ایده های تدریس، تحلیل عملکرد دانش آموزان، ارائه بازخورد، طراحی ابزارهای ارزشیابی و کاهش بخشی از فعالیت های تکراری معلمان نقش موثری داشته باشد. با این حال، بهره گیری از این ظرفیت ها زمانی به ارتقای واقعی کیفیت تدریس منجر می شود که فناوری در خدمت قضاوت حرفه ای معلم قرار گیرد و جایگزین تعامل انسانی، شناخت عاطفی و تربیتی دانش آموزان و تصمیم گیری آموزشی نشود. نتایج همچنین بر ضرورت تقویت سواد هوش مصنوعی، دانش فنی و تربیتی معلمان، توجه به ملاحظات اخلاقی، حفظ حریم خصوصی، ارزیابی صحت خروجی های سامانه های هوشمند و فراهم سازی زیرساخت های مناسب تاکید دارد.واژگان کلیدی: هوش مصنوعی، کیفیت تدریس، شایستگی حرفه ای معلمان، آموزش وپرورش، فناوری آموزشی، شخصی سازی یادگیری، ارزشیابی آموزشی