خانه و مدرسه در مسیر تربیت؛ بازنگری در الگوهای مشارکت خانواده در آموزش و پرورش دانش آموزان

تعامل میان خانواده و مدرسه از عوامل مهم در شکل گیری تجربه آموزشی و تربیتی دانش آموزان به شمار می آید؛ با این حال، کیفیت این تعامل تنها به میزان حضور والدین در جلسات رسمی یا همکاری آنان در برنامه های اجرایی محدود نمی شود. مشارکت موثر زمانی شکل می گیرد که خانواده و مدرسه، با حفظ حدود مسئولیت های حرفه ای خود، در شناخت نیازهای دانش آموز، حمایت از فرایند یادگیری، تقویت مهارت های اجتماعی و اخلاقی و ایجاد هماهنگی تربیتی با یکدیگر ارتباط داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ضرورت بازنگری در الگوهای مشارکت خانواده و مدرسه و شناسایی مولفه های موثر بر شکل گیری همکاری پایدار میان این دو نهاد انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی و تحلیل منابع و مطالعات مرتبط با تعامل خانواده و مدرسه است. یافته ها نشان می دهد اعتماد متقابل، ارتباط مستمر، آموزش خانواده، نقش آفرینی فعال مدیر و معلم، استفاده هدفمند از ظرفیت های ارتباطی و دیجیتال، توجه به تفاوت های فرهنگی و اجتماعی خانواده ها و تعریف روشن مسئولیت ها، زمینه مناسبی برای افزایش کیفیت مشارکت فراهم می کند. بر این اساس، حرکت از مشارکت مناسکی و مقطعی به سوی مشارکت تربیتی، گفت وگومحور و مسئله محور می تواند به انسجام بیشتر فرایند تربیت و حمایت همه جانبه از رشد دانش آموزان منجر شود.واژگان کلیدی: خانواده، مدرسه، مشارکت خانواده، تعامل خانه و مدرسه، تربیت دانش آموز، آموزش وپرورش، مشارکت تربیتی