تربیت حسی و ادراکی؛ حلقه ی گمشده ی برنامه های درسی در عصر غلبه ی عقلانیت محض

پژوهش حاضر با هدف واکاوی جایگاه تربیت حسی و ادراکی در برنامه های درسی و تبیین ضرورت احیای آن در عصر غلبه ی عقلانیت محض انجام شده است. روش پژوهش، کتابخانه ای و مبتنی بر تحلیل و ترکیب یافته های پژوهشی موجود در حوزه های فلسفه ی تعلیم و تربیت، روان شناسی ادراک و برنامه ریزی درسی است. یافته ها نشان می دهد که نظام های آموزشی معاصر با تاکید افراطی بر عقلانیت ابزاری و محتوای انتزاعی، تربیت حسی و ادراکی را به حاشیه رانده اند. این در حالی است که بر اساس دیدگاه مرلوپونتی، ادراک بدنی و تجربه ی زیسته، پایه ی نخستین هرگونه شناخت و معناست و کودکان به طور طبیعی از غنای ادراکی برخوردارند. با این حال، فرآیند آموزش پذیری «عاقل شدن» و «بزرگ شدن»، اغلب بزرگسالان را از خود بدن مندشان جدا می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که احیای تربیت حسی و ادراکی در برنامه های درسی، می تواند به بازسازی پیوند میان عقل و حس، تقویت خلاقیت و تفکر انتقادی، و شکل گیری هویتی متوازن در دانش آموزان منجر شود. همچنین، حضور کودکان می تواند فضایی فلسفی برای بزرگسالان فراهم آورد تا زمان بندی های تک بعدی را به تعلیق درآورند و ابعاد کثرت گرایانه ی ادراک را بازشناسند.واژگان کلیدی: تربیت حسی، ادراک، برنامه ی درسی، عقلانیت، مرلوپونتی، کودک محوری