تدریس تاریخ در عصر دیجیتال: از روایتگری سنتی تا یادگیری فعال

آموزش تاریخ در نظام های آموزشی معاصر با چالش های بنیادینی نظیر انفعال فراگیران، اتکای صرف به حافظه سپاری وقایع و تقلیل گرایی روایی روبه رو است. تحول پارادایمی ناشی از عصر دیجیتال، ضرورت بازاندیشی در روش شناسی تدریس این موضوع درسی را بیش از پیش نمایان ساخته است. این مقاله با بهره گیری از رویکرد مروری توصیفی-تحلیلی، به بررسی انتقال از تدریس نقلی و خطی به محیط های یادگیری فعال مبتنی بر فناوری های نوین پرداخته است. یافته های حاصل از بازخوانی پژوهش های پیشین نشان می دهد که تلفیق فناوری های دیجیتال به ویژه ابزارهای چندرسانه ای، بسترهای واقعیت مجازی و افزوده، گردش های مجازی در اماکن تاریخی، اینفوگرافیک های ساختاری و محیط های شبیه سازی تاریخی نقش تعیین کننده ای در ارتقای تفکر انتقادی، بازسازی همدلی تاریخی و توانایی تحلیل منابع دست اول دارد. پیاده سازی این رویکرد مستلزم بازآرایی نقش معلم از متکلم وحده به تسهیل گر پژوهش محور است. در نهایت، تدریس تاریخ در عصر دیجیتال، زمینه را برای بازآفرینی پویای رویدادها فراهم می آورد.کلیدواژگان: آموزش تاریخ، عصر دیجیتال، یادگیری فعال، گردش های مجازی، شبیه سازی تاریخی، اینفوگرافیک های ساختاری