پرورش ذهن پرسشگر و نقاد در کلاس که پاسخ های قطعی را به تعویق می اندازد

پژوهش حاضر با هدف بررسی رویکردهای تعویق پاسخ قطعی به عنوان راهبردی برای پرورش ذهن پرسشگر و نقاد در دانش آموزان انجام شده است. با توجه به چالش های نظام های آموزشی در تربیت شهروندانی توانمند در تفکر انتقادی و حل مسئله، این پژوهش به روش کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع علمی شامل مقالات پژوهشی، کتب تخصصی و اسناد آموزشی در بازه زمانی ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۴ صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان داد که تعویق پاسخ قطعی، ریشه در اندیشه های جان دیویی درباره ماهیت تفکر انتقادی دارد و به عنوان «تعلیق قضاوت» تعریف می شود که امکان کاوش عمیق تر در مسئله را فراهم می آورد. راهبردهای موثر در این زمینه شامل تکنیک فرمول بندی پرسش (QFT)، پرسش گری باز و کاوشگر، الگوسازی رفتار پرسش گر توسط معلم، و ایجاد فضای امن روانی برای اشتباه و کاوش است. همچنین مشخص شد که رویکردهای یادگیری مبتنی بر کنجکاوی و تفکر دیداری مانند «پوست کنی میوه» می توانند به دانش آموزان در حرکت از درک سطحی به بینش عمیق کمک کنند. در مجموع، نتایج بر ضرورت تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر کاوش و بازنگری در روش های ارزشیابی برای پاداش دادن به فرآیند تفکر به جای صرفا پاسخ نهایی تاکید دارد.واژگان کلیدی: تعویق پاسخ قطعی، تفکر انتقادی، تعلیق قضاوت، یادگیری مبتنی بر پرسش، کلاس درس پرسشگر