نقش روش های تدریس فعال در تعمیق یادگیری و تقویت نگرش دینی دانش آموزان در درس الهیات و معارف اسلامی

درس الهیات و معارف اسلامی از جمله دروسی است که هدف آن صرفا انتقال مجموعه ای از اطلاعات و مفاهیم دینی نیست، بلکه باید زمینه رشد شناختی، اخلاقی، اعتقادی و معنوی دانش آموزان را فراهم سازد. تحقق چنین هدفی تا حد زیادی به شیوه ارائه مفاهیم و میزان مشارکت دانش آموزان در فرایند یادگیری وابسته است. استفاده صرف از روش های انتقالی و سخنرانی، اگرچه در انتقال برخی مفاهیم مفید است، اما به تنهایی نمی تواند زمینه مشارکت فعال، تفکر، پرسشگری و پیوند میان آموزه های دینی و زندگی روزمره دانش آموزان را فراهم کند. ازاین رو، استفاده از روش های تدریس فعال مانند بحث گروهی، حل مسئله، یادگیری مشارکتی، پرسشگری هدایت شده، مطالعه موردی و بهره گیری هدفمند از فناوری می تواند کیفیت آموزش معارف اسلامی را ارتقا دهد. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، نقش روش های تدریس فعال در تعمیق یادگیری و تقویت نگرش دینی دانش آموزان را بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که روش های فعال، با افزایش مشارکت شناختی و عاطفی دانش آموزان، امکان فهم عمیق تر مفاهیم دینی، تقویت قدرت استدلال، افزایش ارتباط میان آموزه های اسلامی و مسائل واقعی زندگی و ایجاد نگرش مثبت تر نسبت به درس معارف را فراهم می کنند. بر این اساس، دبیر معارف اسلامی باید از جایگاه انتقال دهنده صرف محتوا فاصله گرفته و به تسهیل گر یادگیری، هدایتگر گفت وگو و الگوی عملی ارزش های دینی تبدیل شود.واژگان کلیدی: آموزش معارف اسلامی، تدریس فعال، نگرش دینی