اثربخشی آموزش مثبت نگری بر مشارکت شغلی و خودتنظیمی در معلمان ابتدایی ناحیه ۱ یزد

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مثبت نگری بر مشارکت شغلی و خودتنظیمی معلمان ابتدایی ناحیه ۱ شهر یزد انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی معلمان ابتدایی ناحیه ۱ شهر یزد به تعداد ۱۰۶۶ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تشکیل دادند. نمونه گیری با روش های طبقه ای و تصادفی انجام شد. یعنی ابتدا از میان دو طبقه معلمان زن و معلمان مرد یک طبقه به صورت تصادفی انتخاب شده و از بین آن طبقه تعداد ۳۰ نفر از معلمان به صورت تصادفی انتخاب شده و این ۳۰ نفر با توجه به ملاک های ورود و خروج به دو گروه ۱۵ نفره تقسیم شدند و سپس گروه های آزمایش و کنترل با گزینش تصادفی تعیین گردیدند. گروه آزمایش آموزش مثبت نگری را طی ۹ جلسه دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری و با کنترل نمرات پیش آزمون تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش مثبت نگری بر مشارکت شغلی و خودتنظیمی معلمان ابتدایی تاثیر معناداری دارد؛ به گونه ای که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، میانگین تعدیل شده مشارکت شغلی در گروه آزمایش (۷۰/۵۴) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (۹۶/۴۳) بود و آموزش مثبت نگری ۱/۶۶ درصد از تغییرات مشارکت شغلی را تبیین کرد. همچنین، میانگین تعدیل شده خودتنظیمی در گروه آزمایش (۶۴/۵۴) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (۴۲/۴۵) بود و آموزش مثبت نگری ۸/۵۴ درصد از تغییرات خودتنظیمی را تبیین کرد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت آموزش مثبت نگری می تواند به عنوان شیوه ای موثر برای افزایش مشارکت شغلی و تقویت خودتنظیمی معلمان ابتدایی به کار گرفته شود.واژگان کلیدی: آموزش مثبت نگری، مشارکت شغلی، خودتنظیمی، معلمان ابتدایی