یادگیری برای اندیشیدن؛ نقش برنامه درسی و تجربه های کلاسی در شکل گیری تفکر انتقادی

توانایی تحلیل، ارزیابی و تصمیم گیری آگاهانه از جمله مهارت هایی است که آموزش رسمی برای آماده سازی دانش آموزان جهت مواجهه با مسائل پیچیده به آن نیاز دارد. تفکر انتقادی زمانی در یادگیرندگان شکل می گیرد که محیط آموزشی فرصت پرسشگری، بررسی شواهد، مقایسه دیدگاه ها و ارائه استدلال را در اختیار آنان قرار دهد. پژوهش حاضر به بررسی ظرفیت های برنامه درسی و تجربه های آموزشی کلاس درس در زمینه تقویت تفکر انتقادی می پردازد. یافته های بررسی نشان می دهد محتوای انعطاف پذیر، فعالیت های مسئله محور، یادگیری مشارکتی، گفت وگوی آموزشی، پرسش های سطح بالای شناختی و ارزشیابی فرایندی می توانند زمینه مناسبی برای فعال شدن فرایندهای فکری دانش آموزان فراهم کنند. همچنین کیفیت عملکرد معلم و چگونگی سازمان دهی فعالیت های یادگیری، نقش مهمی در تبدیل ظرفیت های نظری برنامه درسی به تجربه واقعی و موثر آموزشی دارد. توجه هماهنگ به این عناصر می تواند به شکل گیری یادگیرندگانی کمک کند که در مواجهه با اطلاعات و مسائل مختلف، به جای پذیرش شتاب زده، به تحلیل و داوری منطقی روی آورند.واژگان کلیدی: تفکر انتقادی، برنامه درسی، تجربه یادگیری، روش تدریس، پرسشگری، یادگیری مشارکتی، حل مسئله، آموزش وپرورش