بررسی ظرفیت های برنامه درسی و روش های تدریس در پرورش تفکر انتقادی دانش آموزان

پرورش تفکر انتقادی از نیازهای اساسی نظام های آموزشی معاصر است و تحقق آن تنها با انتقال اطلاعات و افزایش محفوظات درسی امکان پذیر نیست. برنامه درسی و شیوه های تدریس، دو زمینه مهم برای ایجاد فرصت های اندیشیدن، پرسشگری، تحلیل، ارزیابی و تصمیم گیری آگاهانه به شمار می آیند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ظرفیت های موجود در برنامه درسی و روش های تدریس موثر بر رشد تفکر انتقادی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و مرور منابع علمی مرتبط است. یافته ها نشان می دهد انعطاف پذیری محتوای آموزشی، توجه به فعالیت های کاوشگرانه، مسئله محوری، گفت وگوی کلاسی، یادگیری مشارکتی، حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه و استفاده هدفمند از پرسش های سطح بالای شناختی، فرصت مناسبی برای تقویت تفکر انتقادی فراهم می کنند. همچنین نقش معلم از انتقال دهنده صرف مطالب به تسهیل گر فرایند یادگیری تغییر می یابد و ارزشیابی نیز باید علاوه بر سنجش پاسخ نهایی، فرایند استدلال و نحوه رسیدن دانش آموز به نتیجه را مورد توجه قرار دهد.واژگان کلیدی: تفکر انتقادی، برنامه درسی، روش تدریس، یادگیری فعال، پرسشگری، حل مسئله، یادگیری مشارکتی، دانش آموزان