یادگیری عمیق و نقش آن در عبور از آموزش حافظه محور

یادگیری عمیق یکی از رویکردهای مهم در تحول نظام های آموزشی است که می تواند زمینه عبور از آموزش حافظه محور و حرکت به سوی یادگیری معنادار، پایدار و کاربردی را فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری عمیق در کاهش وابستگی به آموزش حافظه محور و تبیین راهکارهای تقویت آن در فرایند آموزش انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است. اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی منابع مرتبط با یادگیری عمیق، یادگیری معنادار، روش های فعال تدریس، تفکر انتقادی و فرایندهای شناختی گردآوری و تحلیل شده است. یافته ها نشان داد که یادگیری عمیق با ایجاد ارتباط میان دانش جدید و آموخته های قبلی، مشارکت فعال دانش آموز، تقویت تفکر تحلیلی، حل مسئله، خلاقیت و توانایی انتقال دانش به موقعیت های جدید، کیفیت یادگیری را ارتقا می دهد. همچنین مشخص شد که نقش معلم، استفاده از روش های مسئله محور و پژوهش محور، ایجاد محیط یادگیری حمایتگر و اصلاح شیوه های ارزشیابی از عوامل اساسی در تحقق یادگیری عمیق هستند. نتایج نشان می دهد که عبور از آموزش حافظه محور به معنای حذف حافظه نیست، بلکه باید حافظه از هدف نهایی آموزش به ابزاری برای شکل گیری فهم و تفکر تبدیل شود. در مجموع، توسعه یادگیری عمیق می تواند زمینه تربیت دانش آموزانی مستقل، خلاق، تحلیلگر و توانمند در مواجهه با مسائل واقعی زندگی را فراهم سازد.واژگان کلیدی: یادگیری عمیق، آموزش حافظه محور، یادگیری معنادار، یادگیری فعال، تفکر انتقادی، حل مسئله، دانش آموزان، روش های نوین آموزشی.