فلسفه ی بازی و سرگرمی در بازطراحی فضای آموزشی و شکستن قالب های خشک

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش فلسفه ی بازی و سرگرمی در بازطراحی فضای آموزشی و شکستن قالب های خشک انجام شده است. روش پژوهش، کتابخانه ای و مبتنی بر تحلیل و ترکیب یافته های پژوهشی موجود در حوزه های فلسفه ی تعلیم و تربیت، معماری آموزشی و مطالعات بازی است. یافته ها نشان می دهد که نظام های آموزشی معاصر، با غلبه ی رویکردهای کارکردگرا و تاکید بر فضای آموزشی یک ساخت و خشک، از ظرفیت های بازی آفرین فضا برای یادگیری عمیق و خلاق غافل مانده اند. بر اساس سنت فلسفی بازی، از شیلر و هویزینگا تا وایتهد، بازی نه تنها فعالیتی حاشیه ای، بلکه «زندگی اصیل» و «بنیاد فرهنگ» معرفی شده است. در حوزه ی عمل، نمونه هایی نظیر زمین بازی آزمایشگاهی مدرسه ی دکتر اریک جکمن در تورنتو و رویکرد «باغ بازی» (playscape)در مدارس چین، نشان داده اند که بازطراحی فضای آموزشی بر اساس فلسفه ی بازی، می تواند به افزایش خلاقیت، کاهش تعارضات و بهبود تجربه ی یادگیری منجر شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که شکستن قالب های خشک فضایی، نیازمند بازتعریف نقش «معماری بازی آفرین» در برنامه های درسی و ایجاد فضاهای چندحسی، مشارکتی و سرشار از «ریسک خلاق» است.واژگان کلیدی: فلسفه ی بازی، فضای آموزشی، بازطراحی، قالب های خشک، معماری بازی آفرین