رفتار سرمایه انسانی نسل آلفا در آینده سازمان ها: تبیین الگوی مفهومی و الزامات مدیریت منابع انسانی با تاکید بر صنعت بانکداری

نسل آلفا در ادبیات غالب به متولدین حدود ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ اطلاق می شود و در سال ۲۰۲۶ هنوز بخش عمده این نسل در سن تحصیل قرار دارد؛ بنابراین سخن گفتن از «رفتار سازمانی تثبیت شده» آنان نیازمند احتیاط روش شناختی است. هدف این مقاله، به جای تعمیم زودهنگام، شناسایی الگوهای رفتاری و انتظارات محتمل سرمایه انسانی نسل آلفا و استخراج دلالت های آن برای مدیریت منابع انسانی، به ویژه در سازمان های بانکی است. پژوهش با رویکرد مروری-تحلیلی و آینده نگر، بر مبنای ادبیات علمی مربوط به نسل ها، مطالعات مستقیم درباره ادراک نسل آلفا از مشاغل آینده، پژوهش های مربوط به نسل زد-آلفا ‎(ZAlpha)‎ و گزارش های معتبر آینده کار انجام شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که هفت محور برای آمادگی سازمانی اهمیت بیشتری دارند: زیست دیجیتال و هم زیستی با هوش مصنوعی، نیاز به عاملیت و اختیار، ترجیح یادگیری شخصی سازی شده و بازخورد سریع، حساسیت به رفاه و انعطاف، انتظار رهبری اصیل و امنیت روانی، گرایش به کار پروژه ای و نوآورانه، و اهمیت معنا و اخلاق. بر این اساس، مقاله مدلی برای «تجربه کارکنان انسان محور و دیجیتال» پیشنهاد می کند که شش اهرم برند کارفرمایی، طراحی شغل، یادگیری و توسعه، رهبری، مدیریت عملکرد و پاداش، و حاکمیت فناوری را یکپارچه می سازد. نتیجه اصلی آن است که سازمان ها نباید با برچسب های نسلی سیاست گذاری کنند؛ بلکه باید از داده های واقعی کارکنان، طراحی منعطف و اصول مشترک انسانی استفاده کنند و در عین حال زیرساخت لازم برای ورود تدریجی نسل آلفا را از اکنون بسازند.واژگان کلیدی: نسل آلفا، سرمایه انسانی، رفتار سازمانی، آینده کار، مدیریت منابع انسانی، بانکداری، تجربه کارکنان