نسبت عشق، دلبستگی و انضباط در تربیت معاصر؛ بازخوانی رابطه ای کهن

پژوهش حاضر با هدف بازخوانی نسبت عشق، دلبستگی و انضباط در تربیت معاصر و تبیین دلالت های آن برای تحول رویکردهای تربیتی انجام شده است. با توجه به اینکه در نظام های آموزشی شتاب زده معاصر، این سه مفهوم اغلب به صورت مجزا یا حتی متقابل تلقی می شوند، این پژوهش به روش کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع علمی شامل مقالات پژوهشی، کتب تخصصی و اسناد نظری در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان داد که «آموزش شناسی عشق محور» (loving pedagogy) نه تنها گرمای عاطفی، بلکه «موضعی اخلاقی و پروژه ای سیاسی» است که پارادایم های فنی-ابزاری آموزش را به چالش می کشد . «روان شناسی تربیتی مبتنی بر دلبستگی» و «راهبردهای هم تنظیمی» در انضباط، نظیر «انضباط بازی محور» در برنامه های والدینی مبتنی بر دلبستگی، با کاهش دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا همراه بوده است . همچنین پژوهش ها نشان داده اند که «کارکرد تاملی والدینی» (PRF)و «احساس شایستگی والدینی» (PSC)نقش واسطه ای در پیوند دلبستگی ناایمن با انضباط خشن ایفا می کنند . در مجموع، نتایج بر ضرورت بازنگری در انضباط به عنوان فرآیندی مبتنی بر «مراقبت، هماهنگی و رابطه» و توانمندسازی معلمان در رویکردهای مبتنی بر دلبستگی تاکید دارد.واژگان کلیدی: آموزش شناسی عشق محور، دلبستگی، انضباط بازی محور، هم تنظیمی، کارکرد تاملی والدینی