آینده پژوهی انتقال میراث صنایع دستی به نسل z و نسل Beta از طریق آموزش رسمی

صنایع دستی ایران به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از هویت فرهنگی، با چالش جدی در تداوم و انتقال به نسل های جدید مواجه است. مسئله اصلی این پژوهش، شکاف عمیق میان سبک زندگی دیجیتال نسل Z (متولدین اواسط دهه ۱۹۸۰ تا اوایل ۲۰۰۰) و نسل بتا (متولدین پس از ۲۰۱۰) با روش های سنتی آموزش و انتقال مهارت های دستی است. هدف این مطالعه، آینده پژوهی راهکارهای ادغام میراث صنایع دستی در نظام آموزش رسمی برای تسهیل این انتقال است. روش پژوهش حاضر، کیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسناد بالادستی آموزشی و فرهنگی ایران است. یافته ها نشان می دهد که ساختار فعلی آموزش هنر در مدارس، فاقد انعطاف پذیری لازم برای جذب نسل های دیجیتال بومی است و تمرکز بیش از حد بر محفوظات نظری، انگیزه عملی را کاهش داده است. نتایج حاکی از آن است که تلفیق فناوری های نوین مانند واقعیت افزوده و گیمیفیکیشن با محتوای بومی صنایع دستی، می تواند پلی موثر برای ارتباط این نسل ها با میراث ملموس باشد. همچنین، بازنگری در برنامه های درسی ابتدایی و متوسطه با رویکرد پروژه محور و تعاملی، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای حفظ پایداری این میراث در افق ۱۴۱۰ شمسی محسوب می شود. این پژوهش مدلی مفهومی برای همسوسازی اهداف تربیتی آموزش رسمی با نیازهای هویتی نسل های آینده ارائه می دهد.واژگان کلیدی: صنایع دستی، نسل Z، نسل بتا، آموزش رسمی، آینده پژوهی