بازآرایی منطق تربیت در افق دگرگونی های معاصر: تبیین الزامات گذار از آموزش ایستا به یادگیری محورهای انعطاف پذیر

شتاب فزاینده تحولات اجتماعی، فناورانه و فرهنگی در روزگار معاصر، نظام های آموزشی را در موقعیتی قرار داده است که تداوم با الگوهای تثبیت شده پیشین دیگر پاسخ گوی نیازهای پیچیده یادگیرندگان و اقتضائات زیست امروز نیست. آنچه بیش از هر چیز اهمیت یافته، توان نظام تعلیم و تربیت در بازفهم کارکردهای خود و بازتنظیم نسبت میان آموزش، یادگیری، مدیریت و کنشگری انسانی است. نوشتار حاضر با تمرکز بر منطق دگرگونی در آموزش، بر این ایده استوار است که مسئله اصلی، صرفا ورود ابزارها یا فناوری های تازه نیست، بلکه ضرورت بازآرایی بنیان های فکری، سازمانی و ارتباطی آموزش است؛ به گونه ای که مدرسه و دیگر محیط های تربیتی بتوانند از حالت ایستا، تجویزی و حافظه محور فاصله بگیرند و به فضاهایی زنده، یادگیرنده، مشارکتی و منعطف بدل شوند. در این چارچوب، تغییر در جایگاه معلم، فعال شدن نقش یادگیرنده، بازاندیشی در شیوه های راهبری آموزشی و پیوند میان یادگیری و مسائل واقعی، از جمله الزامات بنیادین این گذار به شمار می آیند. برآیند بحث نشان می دهد که هر تحول پایدار در آموزش و پرورش، زمانی معنا پیدا می کند که تغییر در سطح نگرش، ساختار، فرایند و فرهنگ به صورت هم زمان و هماهنگ دنبال شود.واژگان کلیدیتعلیم و تربیت، تحول آموزشی، یادگیری محوری، انعطاف پذیری آموزشی، بازآرایی تربیتی، نوآوری در آموزش